niedziela, 28 kwietnia 2019

DZIECKO - inne w domu, inne w przedszkolu

Często spotykamy się z sytuacją, że dziecko ciche i spokojne w domu – w przedszkolu nie chce podporządkować się grupowym zasadom. Cały czas protestuje albo przeszkadza innym dzieciom. Często rodzice są zdziwieni, gdy słyszą od nauczycielki, że jej grzeczne w domu dziecko – „rozkłada pracę w grupie”. Zdarza się też odwrotna sytuacja kiedy mama nie może uwierzyć, że jej dziecko grzecznie się bawi, słucha nauczyciela a także pomaga pani oraz innym dzieciom i sprząta zabawki. W domu zazwyczaj ma inne zdanie niż rodzice i nie chce posprzątać zabawek. Jednakowo rodzice jak i nauczyciel przeważnie wyjaśniają taką różnicę w zachowaniu dziecka jako wynik nieodpowiedniego postępowania tej drugiej strony.

Jak więc wyjaśnić tę sytuację?. Warto pamiętać, że mama, czy babcia pełnią inną rolę w życiu dziecka niż pani z przedszkola. Również sytuacja w domu jest inna niż w przedszkolu. Nie należy więc oczekiwać od dziecka tego samego w obu sytuacjach. Podporządkowanie się zadaniom wychowawczyni, normom grupy czy powstrzymywanie się od kapryszenia wymaga od dziecka dojrzałości. Niektóre z przekornych, hałaśliwych przedszkolaków to dzieci, które chcą pokazać w ten sposób swoją indywidualność. Pragną nawet za cenę kary, wyróżnić się na tle pozostałych dzieci. Niepokoi ich to, że wszystkie zabawki w sali są wspólne, wolą być karane i nielubiane niż traktowane jak pozostałe dzieci w grupie. Czują duży niepokój, że są nieważne i niezauważalne. Myślą, że w grupie zatraca się ich odrębność czy indywidualność.

Możemy pomóc takiemu dziecku pozwalając mu w sytuacji kiedy jest to możliwe decydować po swojemu. Ważną rolę może tu odegrać wykonywanie przez dzieci „prac kulinarnych” oraz plastycznych. W ten sposób dziecko może wyrazić swój temperament i pomysłowość. Powoli zaczyna uświadamiać sobie, że nie wszystko zależy od dorosłych, z czasem poczuje się pewniej a także będzie szukać naturalnej przyjemności wynikającej z przynależenia do grupy innych dzieci. Zdarza się też, że dziecko w domu agresywnie walczy z rodzeństwem o swoją indywidualność, w przedszkolu natomiast jest ciche, opanowane i spokojne – wręcz grzeczne. Są to dzieci, które tak jak dorośli w pracy, odnajdują w przedszkolu pewną odskocznię od domowych stresów i napięć. Dzieci przeżywają dużo bardziej, np. chorobę kogoś najbliższego, kłótnie między rodzicami, są doskonałymi obserwatorami i rozumieją więcej niż myślimy. Czasem dziecko nie umie wyjaśnić co jest „nie tak”, wtedy wzrasta jego lęk i może odczuwa zagrożenie.

Jest więc dużo powodów, dla których zachowanie dziecka w domu różni się od zachowania w przedszkolu. W momencie gdy różnica w zachowaniu dziecka jest bardzo rażąca może oznaczać to coś niepokojącego. Otrzymujemy wtedy od dziecko informację, że w którymś z tych miejsc jest mu zbyt ciężko. Takim trudnym dla niego miejscem może być też dom. Warto pamiętać więc o tym, aby dać dziecku możliwość odpoczynku i odreagowania. W domu niech odpocznie od przedszkola i odwrotnie, wtedy kiedy dziecko rzeczywiście takiego odreagowania wymaga.



Autor: Iwona Ukończyłam studia magisterskie na Uniwersytecie Marii Curie – Skłodowskiej w Lublinie na kierunku: Pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna. Ukończyłam również Wyższą Szkołę Zarządzania i Administracji w Zamościu na kierunku: Pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna.

piątek, 29 marca 2019

ROZWÓJ I POTRZEBY DZIECKA W WIEKU PRZEDSZKOLNYM


Wiek przedszkolny dziecka jest to okres, w którym zachodzą istotne zmiany rozwojowe w obszarze intelektu, emocji oraz socjalizacji dziecka, dzięki czemu dziecko to coraz lepiej przystosowuje się do środowiska, w którym żyje. Do najważniejszych procesów rozwojowych pomiędzy 3 i 4 a 6 rokiem życia dziecka zaliczyć można następujące:

- zmianę w zakresie świadomości siebie jako jednostki oraz w zakresie relacji z innymi osobami,
- odkrycie siebie jako jednostki decydującej o własnych działaniach,
- stopniowe stawanie się twórcą własnych działań i przejmowanie w tym zakresie inicjatywy,
- podejmowanie działań w celu utrzymywania relacji z innymi ludźmi, zgodnie wyuczonymi rolami,
- pojawienie się u dziecka motywacji do współpracy z innymi,
-stopniowe opanowywanie umiejętności zapewniających bezkonfliktowe działanie w coraz bardziej złożonych sytuacjach.

            Rozwój poznawczy i intelektualny polega na doskonaleniu funkcji poznawczych i czynności umysłowych w sposób bezpośredni – sensoryczny lub pośredni – umysłowy. W okresie przedszkolnym u dziecka zauważalny jest znaczący rozwój umiejętności zapamiętywania, przypominania oraz wyobrażania sobie różnych zjawisk, co jest bezpośrednio powiązane z rozwojem mowy. Umiejętność mówienia u dzieci w wieku trzech-czterech lat ogranicza się do wypowiadania dwu- lub trzyskładnikowych zdań prostych – oznajmujących lub pytających. Następnie, w wieku od czterech do sześciu lat obserwujemy intensywny rozwój umiejętności mówienia, polegającej na rozszerzeniu zasobu słownictwa używanego przez dziecko, konstruowaniu zdań złożonych z użyciem spójników, właściwym używaniu przyimków i gramatycznych końcówek wyrazów, używaniu liczby mnogiej, czasu przeszłego i przyszłego itp.

Dziecko w wieku przedszkolnym zaczyna uczyć się zapamiętywania – proces ten nie jest już mimowolny, ale staje się wynikiem dziecięcych starań. Ponadto w okresie tym pojawia się tzw. myślenie intuicyjne – dziecko opiera się na własnym doświadczeniu i podejmuje decyzje poprzez przywoływanie i porównywanie ze sobą obrazów zarejestrowanych w pamięci, co następuje w sposób intuicyjny. Omawiając cechy rozwoju poznawczego, warto odwołać się do teorii koncepcji rozwoju intelektualnego stworzonej przez J. Piageta, wybitnego szwajcarskiego psychologa. J. Piaget w swej koncepcji wyróżnił 4 etapy rozwoju poznawczego dziecka, a mianowicie:
  1. stadium sensoryczno-motoryczne, zwane też stadium inteligencji praktycznej, obejmujące pierwszy i drugi rok życia dziecka,
  2. stadium przedoperacyjne, zwane inaczej stadium inteligencji reprezentującej, obejmujące okres od drugiego do siódmego roku życia dziecka,
  3. stadium operacji konkretnych, obejmujące okres od siódmego do jedenastego bądź dwunastego roku życia dziecka,
  4. stadium operacji formalnych, przypadające na okres powyżej dwunastego roku życia.
Według powyższej klasyfikacji okres przedszkolny jest to czas przypadający na drugie stadium rozwoju poznawczego dziecka. Dla tego etapu charakterystyczne są następujące cechy rozwoju poznawczego:

- egocentryzm, a więc postrzeganie i opisywanie przez dziecko świata wyłącznie ze swej własnej perspektywy,
- myślenie animistyczne, polegające na nadawaniu zjawiskom i przedmiotom nieożywionym cech ludzkich i właściwości psychicznych, np. przekonanie dziecka, że zabawki idą spać w nocy,
- myślenie wyobrażeniowe i intuicyjne, poprzez przywoływanie w pamięci obrazów.

Emocjonalność dziecka w wieku przedszkolnym podlega oddziaływaniom jego wyobraźni i czynnikom zewnętrznym pochodzącym ze świata rzeczywistego. Tym samym dziecko na początku odkrywa swoje przeżycia jako efekt oddziaływania różnych sił – zewnętrznych jak i wewnętrznych, a następnie próbuje zrozumieć ich przyczyny i mechanizmy tak, by móc z czasem zacząć opanowywać dane emocje, a więc zarządzać własnymi uczuciami.


Autor: Patrycja - Ukończyła Business School Studium Policealne na kierunku Psychologia i Socjologia oraz Wyższą Szkołę Pedagogiczną ZNP w Warszawie na kierunku wychowanie przedszkolne i edukacja wczesnoszkolna z terapią pedagogiczną.

czwartek, 21 marca 2019

Teaching Competitive Kids It's Okay to Lose

Almost all children strive to be the first in any competition: who first got dressed, ate, ran down and so on, not to mention games, where as a result of losing kids have universal disappointment. Reactions to defeat are different someone has tears in his eyes, and someone makes a tantrum. The most unpleasant thing is that the child often loses interest in what did not work out.

Parents, in order not to upset the child, often deliberately yield to his victory - let her rejoice. This is not the answer, because outside the house there is always the one who will be stronger, faster and smarter.

Winning is a natural desire of a person; it helps to achieve a success. Unfortunately, life consists not only of victories and achievements, and so that defeat does not become a reason to give up, a child must be prepared for failures.

Children copy the behavior of parents, and most often, they form their own reaction to the losing, observing how adults behave in cases of failure or loss. Try to give the right example for the children.

Allow to be mistaken. The primary attitude of the child to their own mistakes is formed by the parents. “I told you not to go there - look now what you have done!”... Such a reaction of parents imposes a prohibition on making mistakes. The child necessarily needs a negative experience so that he can imagine the consequences of his actions and be ready for different outcomes of events.

Enjoy any achievements. Any competition checks the skills of the participants, and if the child is not strong in something, then this should not be perceived as a catastrophe by relatives. Defeat reveals weaknesses and shortcomings. If you always expect only victory from the child, then any failure will be perceived as a tragedy. It is important to note the good results of the child, his diligence and perseverance.

Praise for success. Praise is a powerful weapon, it must be properly used. Evaluating the work of the child, you do not need to constantly admire, especially if there is no reason for this. Of course, it is not necessary and completely reject the work, and try to find those places where the child tried, and mark them.

Always support. Try to contain frustration with childhood failures. It is important for the child to be understood and heard! It is important to be close: let him talk to you, let him cry. When emotions subside, talk about the reasons for the failure. Convince that in the game winners and losers are constantly changing places, and that another time he will definitely become a winner, you just have to make an effort! The most important thing that needs to be brought up in children on the example of all sorts of competitions is the desire for self-improvement.

Learn to respect someone else's victory. Explain to the child that the winner deserves respect, that any achievement is the result of work, and you should be glad for the opponent.
Find examples of the “success and failure” of different people, the idols of your children, watch cartoons, programs, films that deal with this kind of situation. There, in fact, it often happens that the protagonist is first an outsider, and then gaining experience, to become wiser, and as a result- he wins! Be wise support for your children. There must be a period of making negative moments in life. This is the stage of personality formation. And having taught our kids in childhood to accept their defeats, we help them to become psychologically stronger, and therefore happier!k



Autor: TatianaJestem absolwentką Poltava National V.G. Korolenko Pedagogical University in Poltava ze stopniem magistra filologii angielskiej i literatury światowej. Ukończyłam również licencjat na Uniwersytecie Marii Skłodowskiej Curie w Lublinie na kierunku: Stosunki międzynarodowe ; specjalizacja- stosunki międzynarodowe  we wschodnio-centralnej Europie.

środa, 27 lutego 2019

5 IDEAS FOR FAMILY SPRING TIME IN WARSAW

Winter is slowly gowing to the past. Soon will come amazing time of warm spring In our city. Every time is good to spend family time with kids but spring is a good moment to go for some trips. I would like to show some ideas for family spring time.

1. Copernicus Science Center:


photo: http://www.national-geographic.pl/

This place is a good idea for family time in each season. Copernicus Science Center offers lots of varius exhibitions. You can see here for exampe The Heavens of Copernicus. This place have 3 very important rules:
  • VISION: People shape the world through critical and creative thinking.
  • MISSION: We inspire people to observe, experiment, ask questions and seek answers.
  • VALUES: We value science, freedom, responsibility, trust and co-operation.


2. Royal Łazienki


photo: http://www.lazienki-krolewskie.pl/

In the park you can see a lot of interesting things: Royal Sculpture Gallery, Royal Picture Gallery, Polish Sculpture Gallery, The Royal Łazienki Museum, Palace On The Isle and of course big and nice gardens. I think this is a very nice place to go with your kids in warm spring sunday. In this day you can also listen one of the Chopin Concerts.

3. Museum of King Jan III’s Palace at Wilanów


photo: http://www.wilanow-palace.pl/

Another amazing place in Warsaw – Museum of King Jan III’s Palace at Wilanów. Like in The Royal Łazienki you can see here amazing collection in museum and walk around park with amazing and relaxing view. Your kid can see here a bit of history and also spend nice time with whole family.

4. Hangar 646


photo: http://www.rodzinnykompas.pl/

Hangar 464 is it nothing else lik park of trampolines. They are in many locations in Warsaw, so for sure you can find one not so far awal from your house. It is the place full of trampolines where you can enjoy your free time together with (or even more than) your child. In this place you can again feel like a kid and forget about All week stress.

5. Warsaw Zoological Garden


photo: http://www.metrowarszawa.gazeta.pl/

Last but not least is of course Warsaw Zoological Garden. This is a place you can go with your child every year or even every month. This place let you spend lot of time walking outside with whole family. Going to the ZOO will be an amazing opurtinity for your kid to see a lot of different animals from all around the world.

How you can see there is a lot of oppurtinities to spend a free time with your kid in Warsaw. I wrote just few ideas but there is much more.

Don’t forget that spending time together is a very important element in the development of your child’s life.


Autor: Agata
Ukończyła studia magisterskie na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach na kierunku Pedagogika; specjalność:  Edukacja Wczesnoszkolna i Przedszkolna z nauczaniem Języka Angielskiego.

czwartek, 14 lutego 2019

Leworęczność wśród dzieci


Naukowcy zgodnie twierdzą, że preferencja lewej czy prawej ręki to cecha uwarunkowana genetycznie. Z badań genetyków wynika, że geny odpowiadające za prawo- lub leworęczność mają wpływ na budowę i funkcje mózgu. I to właśnie powoduje, że osoby leworęczne mają wyjątkowe predyspozycje i uzdolnienia.
Jak więc skutecznie wesprzeć leworęczne dziecko w jego rozwoju?.
Kształtowanie się lateralizacji - czyli stronności, zjawiska przewagi funkcjonalnej w odniesieniu do parzystych narządów ruchu i organów zmysłu, które znajdują się po prawej i lewej stronie ciała. Objawia się jako preferencja do używania ręki, nogi, oka, ucha leżącej po jednej stronie osi ciała (Bogdanowicz). Zdaniem Marty Bogdanowicz (1992) pierwsze objawy dominacji stronnej ręki można zaobserwować pod koniec 1 roku życia dziecka. Praworęczność pojawia się zazwyczaj w wieku 2- 3 lat, a leworęczność później w wieku 3-4 lat. Całkowitą dominacje jednej ręki ustala się w pierwszym roku nauki w szkole w momencie gdy dziecko zaczyna pisać (6-7 lat). Dziecko leworęczne może przejawiać jednak wiele trudności takich jak:
  • Pismo lustrzane. Przestawianie, odwracanie liter, zmienianie kolejności w wyrazie.
  • Niepoprawne ustawienie ręki i zeszytu. Nienaturalne wygięcie nadgarstka, które przyczynia się do szybkiego męczenia się ręki. W wyniku tego dziecko to pisze powoli w związku z czym musi nadrabiać zaległy materiał.
  • Niski poziom graficzny liter.
  • Brak orientacji w schemacie własnego ciała oraz dezorientacja w przestrzeni (mylenie stron – prawej i lewej).
  • Trudności w opanowaniu umiejętności czytania i pisania.

Aby pomóc dziecku należy pamiętać, że nie wolno przeuczać dziecka leworęcznego na prawą rękę, powinniśmy jedynie wzmocnić rękę lewą. Wskazane jest aby dzieci leworęczne wykonywały poszczególne czynności lewą ręką, gdyż służy to doskonaleniu ich motoryki. Do roli rodziców należy usprawnianie precyzji a także szybkości ruchów ręki, przyswojenie odpowiednich nawyków ruchowych w czasie wykonywania ćwiczeń grafomotorycznych. Podczas pisania światło powinno padać z prawej strony. W początkowym etapie nauki pisania dziecko leworęczne powinno używać ołówka ponieważ pisanie ołówkiem wyklucza różne utrudnienia (np. rozmazywanie atramentu). W późniejszym etapie warto wyposażyć dziecko w pióro dla leworęcznych z szybko schnącym atramentem, ergonomicznym wyprofilowanym uchwytem oraz odpowiednio ściętą stalówką. Gdy dziecko wykazuje problemy z nauczeniem się prawidłowego chwytu ołówka, powinno zaopatrzyć się je w specjalne ergonomiczne nasadki na przybory do pisania, które wymuszają odpowiedni sposób trzymania przyborów do pisania.
Wychowaniu dziecka leworęcznego przyświecają te same cele, co wychowaniu praworęcznych - optymalny i wszechstronny rozwój osobowości, wykorzystanie uzdolnień, minimalizowanie niedostatków i defektów. Temu właśnie sprzyja rozwijanie twórczej aktywności dziecka - działalności plastycznej, która rozwija twórczą inicjatywę, wiarę we własne siły, pomysłowość, pobudza rozwój emocjonalny i umysłowy a także usprawnia rozwój manualny. Bez względu na wady i zalety leworęczności, należy zaakceptować ją u swojego dziecka. Nie jest niczym złym, jest jedynie jedną z cech twojego dziecka, którą należy traktować jak najbardziej naturalnie. Ważna jest obserwacja, cierpliwość i wsparcie.

Autor: Iwona Ukończyłam studia magisterskie na Uniwersytecie Marii Curie – Skłodowskiej w Lublinie na kierunku: Pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna. Ukończyłam również Wyższą Szkołę Zarządzania i Administracji w Zamościu na kierunku: Pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna.

środa, 30 stycznia 2019

The problem of rejection in the group of young children and some suggestions how to deal with it and find a solution.


This article defines the construct of social peer rejection as the problem that strucks parents and kids on each level of youngsters emotional development. Social peer rejection entails being rejected, excluded, ostracized, or criticized by one's peers; lack of active sympathy and active dislike on the part of one's peers; ignoring; preventing access to friends, playtime activities, toys, or important information; verbal aggression; commands; and blaming the rejected child.

Every adult person who deals with social processes at school, work and other public places, needs to face the same conflicts as our kids from time to time. Being rejected or feeling insulted is harmful enough for most grownups even though we’ve obviously managed to deal with it thanks to years of experience. We developed some mechanisms to prevent ourselves from bullying . But it took years of experiences and struggle. Kids are even more unlikely to cope it. How to make them feel comfortable and safe when it comes to mix with the group of their peers with no such experience at all? And what if the disappointment with the new experience comes first instead of satisfaction and safety?

To answer this question it is reasonable to ask: Why is the group of youngsters so hermetic and relentless? Who is dissatisfied more with the fact that my child is maybe an outsider? Am I always as sociable person as I expect my kids to be? How being rejected during school years influenced my personality? How does my happiness depend on others’ acceptation?

These questions bring a wonderful sentence on my mind. To quote it after Padraig O’Morain, undisputed expert on the field of social processes in groups:

It doesn’t have to be alright to be alright.” Nevertheless we have to do something when children complain that something is wrong in the group and they suffer from the solitude and loneliness.
First suggestion for parents who want to react for their kids claims is to think it over carefully, to deal with themselves first. Parents can deny the problem to avoid the confrontation. So do their kids. It’s very important to react mindfully and respectfully while the very fact, the incident may be a shock. Following the Internet forums for parents we can easily find people with the same problem. Their respondents are more or less supportive. Sometimes people seem to be even oppressive in their responses. The answer for the problem becomes obvious as soon as we find out kids just copy their parents reactions. It is also worth to ask our pupils to describe situations in the group many times in many ways. The more you ask in different situations (safety and time is important here) the more you can discover about the true conflict. Sometimes kids say they do not want to go to school anymore, they declare belly or headaches, others cry and beg for staying home. This is the sign that something doesn’t work properly.

The next step is a decision to clear up the situation with sitters in the kindergarten to ask for their observations and opinion. It is is a good way to understand not only your kids but also the whole process including daily routines and other kids situation in the group. You can find out important facts and what is more important- sensitize more people to the problem. It is really substantial to understand that the rejection of one kid in the group isn’t really that particular child’s problem but all people involved to the care.

This is also a good way to focus a bit on the group problem. To find out more about other kids, their social abilities, their individuality, personality and sensitivity. Sometimes the more sensitive but oppressed is individual, the more eagerly they react disrespectfully toward others after a long process of being bullied. That’s is why it is worth to find out if the “attacker” was not really a “victim”.
The more sources of conflict you discover, the easier and better will be your communication with the teachers, parents and kids. You can understand it better and help your child. Your impact on the group will be stronger. The solution will be in your hands.

Ignorance and ostracism in the group is perceived as being even more painful than verbal conflict itself because it at least is a kind of interaction. Do not let your kid suffer and let others know what is wrong from your point of view. The more you find out about the situation the better and the more tactfully you will react, the safer will your kid be amongst others.

I risk the thesis that the priority for each parent when they bring their kids to school is to prevent their kids from feeling sad and rejected. We all hope for the same things so trust is the best way to solve the problem.

We, the group, reject you. Because we are the only group that matters, consider yourself rejected by the world”.



Autor: Anna - Absolwentka studiów licencjackich Pedagogika Przedszkolna i Wczesnoszkolna oraz studiów magisterskich ze specjalizacją Wczesne Nauczanie Języka Angielskiego na Uniwersytecie Warszawskim.


środa, 16 stycznia 2019

Jak ćwiczyć u dzieci koncentrację uwagi



Koncentracja uwagi jest niezbędna w życiu dzieci i dorosłych, podczas zabawy, pracy i nauki oraz przy wykonywaniu codziennych czynności. Jest to umiejętność skupiania i utrzymywania uwagi na ściśle określonych zadaniach i utrzymania jej w czasie. Jest konieczna podczas wszelkich świadomych działań, aby kierować naszą uwagę na to co robimy. Wraz ze wzrostem koncentracji na określonym bodźcu lub myślach, następuje zjawisko oddzielenia percepcji od pozostałych zjawisk i ich ignorowaniu. Umiejętność koncentracji daje się trenować i usprawniać, czyli można nauczyć się „kierować” swoją uwagą przez odpowiednie ćwiczenia.
Koncentracja uwagi może również następować samoistnie, bez wyraźnej, uświadomionej woli człowieka, podczas percepcji określonego zjawiska lub prowadzenia określonego działania.
Umiejętność ta rozwija się stopniowo w toku życia człowieka: u małych dzieci występuje uwaga mimowolna (inaczej przyciągana bez ich woli przez np. poruszający się przedmiot czy głośny dźwięk), natomiast tzw. uwaga kierowana rozwija się później (od ok. 3 roku życia przez wiek przedszkolny i wczesnoszkolny).

Do czego jej potrzebujemy?
Funkcją koncentracji jest wykonanie określonego zadania. Przez to wysoka umiejętność koncentrowania uwagi wiąże się z lepszą pamięcią, zdolnościami przestrzennymi oraz logicznego myślenia, efektywnej nauki i pracy, osiągania sukcesów życiowych a nawet zdrowia psychicznego jak i fizycznego. Co za tym idzie dzięki koncentracji uwagi wzrasta samoocena i poczucie własnej wartości.

Co wpływa na koncentrację?
- otoczenie – prawdopodobnie najgorsze są jaskrawe lub bardzo zróżnicowane barwy, które rozpraszają. Lepsze będą jednolite (np. odcienie niebieskiego, zielonego czy czerwieni)
- aromaterapia - przyjemne zapachy mogą poprawiać koncentrację i pamięć (np. olejek lawendowy, rozmarynowy czy miętowy). Niektóre zioła poprawiają pracę mózgu prawdopodobnie dlatego, że polepszają nastrój tym samym poprawiając skupienie
- pozytywny nastrój/nastawienie i motywacja – jak już wcześniej wspomniałam, gdy dobrze się czujemy łatwiej nam się zapamiętuje a motywacja jest konieczna do włożenia wysiłku w wykonanie zadania. Również zdrowie odżywanie się i picie wody to klucz do dobrego samopoczucia tak jak sen (wypoczęci osiągniemy lepsze efekty)
- dystraktory – to wszelkiego rodzaju bodźce, które odciągają naszą uwagę od tego, na czym chcemy być skupieni np. hałas z telewizora lub radia zamiast tego lepiej słuchać muzyki klasycznej, która powinna pomóc nam się wyciszyć
- przerwy – krótkie pauzy pozwolą na efektywniejszą pracę po ich zakończeniu

Ćwiczenia usprawniające koncentrację uwagi możemy rozpocząć już u kilkumiesięcznego malca. Przykłady ćwiczeń dla niemowląt i dzieci do 3 lat:
- pokazywanie dziecku kart/książek kontrastowych (około 25 cm od twarzy), aby skupić wzrok
- zabawa pacynką – gdzie też ważny jest kontrast – gdy wolno będziemy przesuwać pacynkę dziecko powinno wodzić za nią wzrokiem
- zabawy z grzechotkami, dzwoneczkami itp. zachęcając do złapania instrumentu lub innego przedmiotu
- zabawy sorterami kształtów i kolorów
- układanie wież z kubeczków, klocków, małych poduszek itp.
- wrzucanie chrupek do przeźroczystej butelki – dzięki temu ćwiczymy również precyzję ruchów dziecka
- nawlekanie koralików lub makaronu na sznurki albo sznurówki

Dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym:
- rysowanie przez kalkę, tak by jak najdokładniej odtworzyć postać lub cały rysunek, a także ćwiczenie szlaczków lub odwzorowywanie kształtów
- skupianie uwagi na 1 punkcie np. czarnej kropce przez ok. 30 s (można to stosować w formie gry)
- wskazywanie części ciała - nazywamy szybko i wskazujemy części ciała, dla zmylenia co jakiś czas wskazujemy błędnie, inny wariant to powtarzanie po dorosłym serii ruchów
- powtarzanie usłyszanego rytmu i wystukanie go lub wyklaskanie oraz powtarzanie głosem melodii
- odgadywanie kształtów rysowanych na plecach
- znikający przedmiot - rozkładamy przed dzieckiem, w jednej linii, kilka przedmiotów, po chwili dziecko zasłania oczy a dorosły zabiera 1 z nich, dziecko musi powiedzieć czego brakuje
- labirynty – nie samo rozwiązywanie co ich rysowanie, jak również zabawki z labiryntem tak by wcelować w oznaczone miejsce metalową kulką poprzez manewrowanie zabawką
- nauka krótkich rymowanych wierszyków, wyliczanek oraz gestów do nich
- układanie puzzli
- odpowiadanie na pytania do bajki czytanej lub historyjki obrazkowej a także ćwiczenie przewidywania co dalej lub wymyślanie alternatywnego zakończenia
- różne ćwiczenia manualne – lepienie, wyplatanie, wyklejanie itp.
- robienie czegoś według instrukcji lub powtarzanie ustalonego schematu
- kolorowanie obrazka według kodu
- wyszukiwanie różnic na obrazkach
- gry typu memory, „Zgadnij kto to”, „Dobble”, sudoku
- uprawianie sportu
U dzieci w wieku przedszkolnym ważne jest także ćwiczenie nawyku kończenia rozpoczętych zadań. Jeżeli można je wykonać w kilka minut tym lepiej – nawet jeśli nasza pociecha się poddaje lub jest znudzona. Przy czynnościach zajmujących więcej czasu można zrobić sobie wcześniej wspomnianą przerwę aby następnie bardziej zrelaksowanym wrócić do wcześniejszego zadania.

Multitasking
Wielozadaniowość bywa zgubna. Badania pokazują, że w ten sposób na niczym nie koncentrujemy pełni naszej uwagi, a to oznacza, że informacje przetwarzamy dużo płyciej niż byśmy mogli. To właśnie głębokość przetwarzania informacji decyduje o tym, ile zapamiętamy. Robiąc kilka rzeczy jednocześnie może robimy/uczymy się więcej, ale efektem szybszego uczenia się jest i szybsze zapominanie. Aby informacje zostały trwale zapamiętane, musimy przez dłuższy czas poświęcić im pełną uwagę.

Drodzy rodzice w czasie wolnym warto nie tylko bawić się z dzieckiem ale również stawiać przed nim takie „małe wyzwania” – z pewnością będzie to dla Was obojga ciekawą i alternatywną rozrywką.

Autor: Dominika


Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego na kierunku Pedagogika, ze specjalizacjami: Wczesnoszkolne Nauczanie Języka Angielskiego oraz Animacja Społeczno-Kulturalna.