piątek, 16 lutego 2018

Children’s Etiquette. Proper Etiquette to Teach our Children

All parents want to give the best to their children and raise a decent little man. Children’s etiquette plays an important role in the upbringing of the child. Knowing the basic rules of etiquette would be very helpful wherever you are: visiting, walking, at the table, communicating with adults and peers.

But how to teach your child the rules of etiquette?

First of all, by own example, communicating with the child. We all know that the kid absorbs everything like a sponge. And if he will hear from day to day that the parents say “please”, “thank you”, “bless you” this is a good sign for kid. After all, he has a living example before his eyes.

At what age should a child be taught etiquette?

You can explain typical rules of etiquette to the child above year and a half. It is age that the child begins to actively communicate on the playground with peers, eats on his own and understands everything.
At this age, you can make a note to the kid, if he starts to throw food during dinner, smear it on the table, eat porridge by hands instead of using a spoon. After the remark, tell the child how to properly behave at the table.
If on a walk with a baby you meet someone from friends or come to visit you, remind the child that you need to say “hello” and say “bye”. On the playground also explain to the child the rules of communication with other children, that you can not fight, take away other people’s toys, throw sand.

The rules of etiquette for children at the table:
The rules of etiquette during meals are reduced to the general behavior of the baby at the table:
Wash hands thoroughly with soap and water before eating;
• During meals you must eat carefully, so as not to stain yourself and a person sitting next to you;
• You can not talk with full mouth;
• It is forbidden to play with food, smear it on furniture, indulge in a table;
• You can not use other people
's cutlery during dinner or eat from someone else’s dish;
• You can not put your elbows on a table or swing on a chair;
• If the child gets dirty during meals, explain that you do not need to wipe your hands on a tablecloth or your clothes, explain that he\she need to use a napkin;
• cake and cakes are eaten with a spoon, not with hands.
• After eating you need to wipe your lips with a napkin or go to wash;
• after eating it is necessary to thank the one who cooked for you.

Rules of etiquette for children at a party
The child needs to explain that there is a guest etiquette, which, like the others, should be observed:
• Before you go on a visit, you need to warn the person about your visit (preferably in advance);
• Do not go on a visit empty-handed, so it’s advisable to go to the nearest store along the way and buy something delicious for tea, or grab a sweet or small gift from home;
• when the owner of the apartment opens the door, you need to greet him. When you’re ready to go home, you need to thank for hospitality and say goodbye;
On a visit you should behave calmly, you can not run, scream and climb on cabinets and boxes that belong to the owners of the house.
Etiquette for communication
A child from an early age must be taught to culturally communicate with the people around him. It is necessary to instill respect for the elders, to train them to say hello, to say goodbye and not to get into conversation when adults communicate with each other.
• The younger should be the first to greet the elders at the meeting, and when the time has come to leave, it is necessary to say goodbye, saying “goodbye”,”bye”;
• In transport, it is necessary to give way to older, elderly and pregnant women;
• use words such as: “sorry”, “thank you” and “please”.
• waking up in the morning, it is customary to greet everyone with the words “good morning”, and before going to bed, wish everyone a “good night”;
• If someone sneezes, you should wish “bless you”;
• To be uncultured, complain, offend and call to other children;
• on the playground, it is common to share your toys with friends;
• if you liked a toy that belongs to another child, you should politely ask her to play for a while.

If you teach your child the rules of etiquette from a young age, he will grow up to be a polite person, who will understand how to behave in different situations. Do not forget to praise the baby when he follows the rules of etiquette, this will encourage him to continue to act in the same direction.



Autor: TatianaJestem absolwentką Poltava National V.G. Korolenko Pedagogical University in Poltava ze stopniem magistra filologii angielskiej i literatury światowej. Ukończyłam również licencjat na Uniwersytecie Marii Skłodowskiej Curie w Lublinie na kierunku: Stosunki międzynarodowe ; specjalizacja- stosunki międzynarodowe  we wschodnio-centralnej Europie.


poniedziałek, 29 stycznia 2018

Let’s have a fun:)

Winter is the time, when we can’t spend a lot of time outside, moreover sometimes children can catch a cold and have to stay at home. But sitting at home all the time can be boring... So, I want to offer you 3 easy and the most interesting experiments which you can do at home with your children.
To tell you the truth science for kids doesn’t need special equipment. Easy, at-home science experiments can be done right in your own kitchen and usually with ingredients you already have at home or can easily get.

1. Volcano

What you'll need:
  • Baking Soda (make sure it's not baking powder)
  • Vinegar
  • A container to hold everything and avoid a big mess!
  • Paper towels or a cloth (just in case)

  • Place some of the baking soda into your container.
  • Pour in some of the vinegar
  • Watch as the reaction takes place!

What's happening?

The baking soda (sodium bicarbonate) is a base while the vinegar (acetic acid) is an acid. When they react together they form carbonic acid which is very unstable, it instantly breaks apart into water and carbon dioxide, which creates all the fizzing as it escapes the solution. For extra effect you can make a realistic looking volcano. It takes some craft skills but it will make your vinegar and baking soda eruptions will look even more impressive!


What you’ll need:
  •     two tangerines (you can also use oranges or clementines)
  •     a see-through container or a deep bowl water.

  • Fill the container with water.
  • Place a tangerine in the water and watch what happens.
  • Peel the other tangerine and place it in the water as well.

What happens this time?

Even if you push an unpeeled tangerine down, it will keep popping up to the surface. However, if you remove the skin, the tangerine will sink right now.

Science mystery revealed: the skin of the tangerine is full of tiny air pockets which help give it a lower density than water, making it float to the surface (just like a floaty is holding a child in the pool). So when you peel a tangerine, even though you remove mass/the skin and all the air pockets, thus making it lighter, the inside of the tangerine is denser, so the tangerine increases its density higher than that of water, making it sink.

3. How Clouds Hold Water

Practice fine motor skills, focus and coordination, all while learning the very basic concept of how clouds hold water and when they become too heavy it starts to rain.

You'll Need:
  • Colored water
  • A clear jar/glass/vase with water in it
  • Shaving foam
  • An eyedropper/pipette

How to:
  • Squirt shaving cream on top of the water. Talk about how the shaving cream is a "cloud" and that they are going to be filling it with water to see what happens.
  • Using fine motor skills, focus and coordination to transfer the colored water from one vessel to the other.
  • See how it begins "raining!" as the "cloud" gets too heavy and can't hold the water any more.

Autor: Ludmiła - Absolwentka Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego w Kijowie na kierunku: Anglistyka/ Lektor języka angielskiego. Od ponad 8 lat pracuje z dziećmi jako nauczyciel jęz. angielskiego.

piątek, 29 grudnia 2017

Bo czytanie, to kochanie, czyli dlaczego powinniśmy czytać dziecku?

Co roku na terenie naszego kraju organizowane są liczne akcje związane z czytaniem. „Cała Polska czyta dzieciom”; „Przerwa na wspólne czytanie”; „Ogólnopolski dzień głośnego czytania” to tylko niektóre z akcji promujących i propagujących czytanie dzieciom. Dlaczego? Po co? Czy to czytanie jest aż tak ważne?
Ostatnio jadąc metrem usłyszałam rozmowę dwóch młodych mam. Jedna z nich rozentuzjazmowanym głosem mówiła: „…ja to mojej puszczam audiobooka, albo bajkę na tablecie i mam z głowy”. „Mam z głowy co?” pomyślałam i spróbowałam sobie wyobrazić siebie, jak włączam mojemu małemu synkowi audiobooka, wychodzę z pokoju, zamykając za sobą drzwi i… pozbawiam go tych wszystkich chwil mo

jej obecności, przytulania, wspólnego czytania i rozmawiania… Przypomniałam też sobie swoje własne dzieciństwo, kiedy przed snem mama siadała na łóżku i czytała… Jej głos, zapach, ciepło… Uwielbiałam te wieczory… A później, gdy już podrosłam i sama czytałam - nigdy nie zasnęłam bez przeczytania kilku stron książki…
Teraz sama, jako mama, co wieczór czytam synkowi - siadam na jego łóżku, otwieram książkę, a on kładzie głowę na moich kolanach i słucha. Ja czytam, a on słucha, ogląda obrazki i zadaje pytania. Ja odpowiadam, dalej czytam, a on znowu zadaje pytania… ja czytam, a on spokojnie zasypia…

Dlaczego nie wystarczy, żeby rodzice włączali dzieciom bajki, filmy czy audiobooki? Dlaczego należy dzieciom czytać? Dlaczego Fundacja „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom” już od 15 lat podkreśla potrzebę codziennego wspólnego czytania?

Uwaga i czas poświęcony dziecku jest bardzo ważny dla jego rozwoju emocjonalnego i intelektualnego. Dbałość o codzienne rzeczy np. smaczne śniadanie, ciepły obiad, czyste ubranie to podstawa, ale nie możemy zapomnieć o innych ważnych czynnościach, takich jak rozmowa, opowiadanie bajek przed snem, czy też czytanie książek.
Czytając dziecku zaspokajamy jego potrzeby emocjonalne, czego nie zrobi za nas ani komputer, ani telewizja. Podczas czytania jesteśmy blisko, przytulamy dziecko, poświęcamy mu czas i jesteśmy w stu procentach na nim skoncentrowani. W zrozumiały dla niego sposób swoim zachowaniem przekazujemy mu informację: „Kocham Cię i jesteś dla mnie bardzo ważny”. A ono ma wtedy szansę zadawać pytania, wtulić się w ciepłe ramiona rodzica i pobyć z nim sam na sam.
To właśnie dzięki poczuciu, że jest ważne, rozumiane i kochane, dziecko zaczyna budować wiarę w siebie, życzliwość, empatię oraz umiejętności społeczne. Zdobywa też istotne kompetencje intelektualne – uczy się języka oraz myślenia.
Współczesny człowiek musi umieć samodzielnie myśleć i podejmować decyzje. Powinien też swobodnie i poprawnie posługiwać się językiem, który dla każdego z nas jest prawdziwą wizytówką w szkole, w pracy i w życiu. Język to przecież podstawowe narzędzie myślenia, zdobywania wiedzy, komunikacji z ludźmi i udziału w kulturze. Dobrze dobrane książki pomagają w rozwijaniu słownictwa, wiedzy i nauczaniu wartości. A zatem – czytając dziecku – poszerzamy tematykę jego zainteresowań, używamy języka literackiego – bogatego i poprawnego, oraz dajemy dziecku dostęp do treści, których nie dostarczy mu własne doświadczenie. Ponadto rozwijamy jego wyobraźnię, wiedzę i wrażliwość moralną.
Już od najmłodszych lat powinniśmy zaprzyjaźnić dziecko z książką. Najlepszym sposobem na to jest dawanie przykładu. Jeśli w najbliższym otoczeniu dziecka znajdują się książki, jeśli stanowią coś ważnego i intymnego dla jego rodziców, to dziecko wprowadzi w swoje życie podobne nastawienie do książek. Dzięki temu czytanie stanie się dla dziecka naturalną formą spędzania czasu oraz pewnego rodzaju „zabawą”, którą dziecko z czasem będzie wybierało z własnej woli.
Poznawanie przygód książkowych bohaterów jest formą, która z jednej strony pozwala na wspólne spędzanie czasu, a z drugiej – stwarza przestrzeń na wzajemne zgłębianie swoich myśli, przeżyć, uczuć, czyli na wspólne poznawanie siebie. Ponadto książka jest „narzędziem”, które nie tylko wprowadza dziecko w świat wartości, ale też umożliwia nam - rodzicom w zrozumiały dla dziecka sposób opowiedzieć mu o istotnych społecznie rzeczach, jakimi są miłość, przyjaźń, troska, przemijanie, śmierć, czy też niebezpieczeństwo. Poza tym wspólne czytanie pozwala dziecku lepiej zrozumieć świat oraz pokazuje różnego rodzaju postawy i konsekwencje ich przyjmowania lub odrzucania, co z kolei ma wpływ na kształtowanie się światopoglądu dziecka.
Liczne badania naukowe potwierdzają, że głośne, codzienne czytanie dziecku po 20 minut dziennie:
  1. Buduje więź pomiędzy rodzicem i dzieckiem.
  2. Zaspokaja potrzeby emocjonalne dziecka.
  3. Wspiera rozwój psychiczny dziecka i wzmacnia jego poczucie własnej wartości.
  4. Uczy języka, rozwija słownictwo, daje swobodę w mówieniu.
  5. Przygotowuje i motywuje do samodzielnego czytania.
  6. Uczy myślenia
  7. Rozwija wyobraźnię.
  8. Poprawia koncentrację.
  9. Ćwiczy pamięć.
  10. Przynosi wiedzę ogólną.
  11. Ułatwia naukę.
  12. Uczy odróżniania dobra od zła, rozwija wrażliwość moralną.
  13. Rozwija poczucie humoru.
  14. Jest znakomitą rozrywką.
  15. Zapobiega uzależnieniu od mediów.
  16. Chroni przed wpływami ze strony otoczenia i kultury masowej.
  17. Pomaga w rozwiązywaniu problemów.
  18. Stanowi ucieczkę od nudy.
  19. Zapobiega działaniom i zachowaniom aspołecznym.
  20. Kształtuje nawyk czytania i zdobywania wiedzy.

Czytanie dziecku i ograniczenie korzystania z mediów elektronicznych, to najlepsza i bez kosztowna inwestycja w jego przyszłość oraz jeden z największych prezentów, jakie możemy ofiarować naszemu dziecku.

Dziecko, które czyta stanie się dorosłym, które myśli. A zatem czytajmy głośno swoim pociechom – 20 minut dziennie! Codziennie!

P.s. Książki, które warto przeczytać dziecku:

Źródło: Internet.

Autor: Mariola

Absolwentka studiów magisterskich na Uniwersytecie Gdańskim (Wydział Biologii, Geografii i Oceanologii) oraz studiów podyplomowych z zakresu Edukacji Przedszkolnej w Wyższej Szkole Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie (Wydział Nauk Społecznych i Filologii)

poniedziałek, 4 grudnia 2017

Dlaczego moje dziecko wybiera ciszę? Czy to nieśmiałość?

Moje dziecko wstydzi się mówić w szkole/przedszkolu. Jest takie wstydliwe. Czy z tego wyrośnie?” Takie pytanie niepokoi rodziców przedszkolaków oraz uczniów wczesnoszkolnych. Nie jest to jednak pytanie właściwe. W takiej sytuacji należałoby spytać „Dlaczego?”
Już w 1877 roku niemiecki lekarz Kussamaul próbował opisać wyżej wymienioną przypadłość nazywając ją „afazją dobrowolną”. Nazwa ta nasuwała jednak błędne wnioski. Dopiero, po latach kilku kolejnych prób, w 1994 roku dzięki amerykańskiej klasyfikacji zaburzeń, wystosowano termin: mutyzmu wybiórczego (od łacińskiego „mutum” – niemy), zwanego inaczej selektywnym.

Objawy mutyzmu selektywnego

Według różnych kryteriów i źródeł diagnostyka mutyzmu przedstawia się następująco:
- niemówienie w określonych sytuacjach, w których mówienie jest oczekiwane, mimo mówienia w innych (dziecko samo dobiera grono osób, w otoczeniu których mówi)
- czas trwania powyżej 4 tygodni
- brak mówienia nie wynika z braku znajomości języka lub dyskomfortu posługiwania się tym językiem czy trudnościami w wymowie
- wykluczone zostają całościowe zaburzenia rozwoju (autyzm), zaburzenia komunikacji (jąkanie) lub zaburzenia psychotyczne (schizofrenia)
- sytuacje w których dziecko mówi i milknie występują w sposób przewidywalny i konsekwentny (nie są zależne od nastroju)

Mutyzm wybiórczy sprawia, że dziecko staje się nieme. Zdarza się tak w sytuacjach, gdzie ktoś oczekuje od niego komunikowania się i np. występowania na forum grupy. W domu (lub innym wybranym przez siebie miejscu, gdzie czuje się najbardziej komfortowo i bezpiecznie) dziecko jest spontaniczne, hałaśliwe i gadatliwe, towarzyskie, uparte, niesforne a nawet buntujące się. Mówi, gdy otoczenie jest bezpieczne i sprzyjające. Mutyzm nie jest tym samym co nieśmiałość, dlatego dzieci z mutyzmem nie muszą być nieśmiałe. Roześmiane i radosne, chętnie angażują się w zabawy, a nawet je inicjują. Mimo to nie mogą wydobyć z siebie głosu lub jedynie szepczą. Dzieci z mniej nasilonymi objawami mogą wydawać się beztroskie i zrelaksowane ale będą rozmawiać jedynie z wybranymi osobami. Wszystkie mają jednak potrzeby społeczne jak każde inne dzieci, chcą być lubiane przez rówieśników i akceptowane przez nich.
Dzieci z mutyzmem zazwyczaj funkcjonują w normach rozwojowych i intelektualnych, nie mają trudności dydaktycznych, a w sytuacjach gdy nie oczekuje się mówienia (pisanie, liczenie, czytanie) mogą odnosić sukcesy. Jedynie 20-30% dzieci z mutyzmem wybiórczym ma zaburzenia mowy i jest to jedynie cecha towarzysząca.


Przyczyny braku mówienia są natury psychologicznej i należą do zaburzeń lękowych. Krótko mówiąc, wynikają z silnego lęku. U większości dzieci z mutyzmem wybiórczym występują genetyczne predyspozycje do reagowania niepokojem. Dziedziczą one tendencję po krewnym mimo, że u żadnego z członków rodziny lęk nie przybiera tak silnej, ekstremalnej wręcz formy. U dzieci z mutyzmem widoczny jest lęk separacyjny (może być to również związane z wcześniejszymi traumatycznymi zdarzeniami), częsty płacz, wpadanie w złość, kłopoty ze spaniem. Częściej przeżywają niepokój niż osoby nieśmiałe. Występuje u nich również zahamowany temperament (niezahamowany temperament = towarzyskość, wg. J.Kagan), a co za tym idzie obniżony próg reagowania w obszarze ciała migdałowatego. Ciało migdałowate odpowiada za pojawienie się reakcji lękowej. Gdy do tego ośrodka dotrze sygnał o niebezpieczeństwie, wyzwala ono serię reakcji mających na celu ochronę przed zagrożeniem. W przypadku dzieci z mutyzmem taki sygnał pojawia się w sytuacjach towarzyskich, gdzie pojawiają się inni ludzie.
Do innych przyczyn pojawienia się mutyzmu zalicza się: częste przeprowadzki i migracje, świadomość niedoskonałości mowy oraz prześladowania i inne negatywne reakcje ze strony otoczenia. Natomiast do czynników podtrzymujących występowanie mutyzmu: negatywne wzmacnianie przez zwiększoną uwagę, brak interwencji, zdolności do doskonałego komunikowania się niewerbalnie, izolacja geograficzna lub społeczna (mniejszość etniczna lub językowa), negatywny model komunikowania się w rodzinie.
Mówienie, również to na forum, wiąże się z ogromnym stresem, dlatego dziecko komunikuje się wtedy za pomocą mimiki oraz gestów. Mimo świadomości, że mowa umożliwia nawiązanie bliskich relacji to mówienie czy rozpoczynanie rozmowy jest bardzo trudne. Uczucie ściśniętego gardła i bycie w „świetle reflektorów” uniemożliwia zabranie głosu. Dlatego dziecko z mutyzmem wybiórczym może być niechętne do udziału w zajęciach grupowych, szczególnie gdy związane jest to ze spotkaniem nowych osób. Kontakty społeczne są dla niego męczące.
Dzieci takie mogą wydawać się pozbawione emocji, unikać kontaktu wzrokowego, stać nieruchomo, ssać palce, obgryzać paznokcie, gryźć ubranie, być perfekcjonistami, być nadwrażliwe (na dotyk, zapach, dźwięki), mają niskie poczucie własnej wartości, nie lubią zmian. Najłatwiej rozmawiać im w kameralnej atmosferze z rówieśnikami lub osobami dobrze sobie znanymi i bliskimi


W wieku przedszkolnym często nauczyciele dowiadują się od rodzica o skrajnej nieśmiałości. Natomiast w wieku szkolnym mamy sytuację odwrotną – to rodzic dowiaduje się od nauczyciela o problemie występowania na forum. Jedni i drudzy powinni się uważnie przyglądać dzieciom małomównym i nieśmiałym.
Większość mutyzmu diagnozowana jest między 3 a 7 rokiem życia, czyli z momentem pójścia do przedszkola lub szkoły. Często sprawiając wrażenie nieśmiałości, to dopiero szkoła uwypukla ten problem, gdyż pojawiają się w niej wysokie oczekiwania dotyczące interakcji społecznych. Czasami dzieci z mutyzmem wybiórczym mają problem z jedzeniem na terenie przedszkola czy szkoły oraz załatwianiem potrzeb fizjologicznych.

Rozpoznanie mutyzmu musi być poprzedzone dokładną diagnozą stanu psychicznego oraz somatycznego dziecka. Konieczne jest również wykluczenie zaburzeń neurologicznych mowy (uszkodzenie ośrodków mowy) i słuchu. Wczesna diagnoza jest niezwykle ważna, ponieważ mutyzm jest najbardziej podatny na terapię w początkowym stadium. Im wcześniej rozpoznany, tym lepsze prognozy na przyszłość.
Brak mówienia nie wynika z zuchwalstwa, buntu, krnąbrności czy chęci manipulacji. Takie podejście może bardzo zaszkodzić. Dziecko, u którego podejrzewamy mutyzm wybiórczy należy chwalić, ale nie ponad miarę, za każdą próbę słownego komunikowania się (za wysiłki i osiągnięcia), oraz zrezygnować z nacisków i oczekiwań dotyczących mówienia. Należy traktować je tak samo jak inne dzieci. Dziecko powinno czuć nasze wsparcie, zrozumienie dla jego problemu i lęku. W kontaktach nim powinny być zadawane pytania zamknięte typu „tak – nie”, gdzie można kiwnąć lub zaprzeczyć głową. Bardzo pomocne będzie również pogłębienie swojej wiedzy na temat mutyzmu.
Z mutyzmu się nie „wyrasta” a źle zdiagnozowany utrwala się. Starsze dzieci mogą nadal mieć blokadę prze występami publicznymi takimi jak czytanie na głos, śpiewanie, recytowanie. Jeżeli dziecko lub nastolatek w porę nie otrzyma pomocy ze strony terapeuty mutyzm zakorzeni się a „chory” dojdzie do wniosku, że nie warto szukać pomocy. Przez brak zrozumienia zacznie się izolować. Doprowadzi to do depresji i fobii społecznych. Przez lata pozbawione rozmowy, normalnych kontaktów z innymi, utratę okazji do rozwoju kompetencji społecznych mutyzm stanie się nawykiem, który bardzo trudno zwalczyć.
Aby rozpocząć terapię w pierwszej kolejności rodzice wraz z dzieckiem powinni udać się do pediatry, który po stwierdzeniu braku zaburzeń narządów mowy i słuchu skieruje nas do poradni pedagogiczno-psychologicznej (PPP), a tam rozpocznie się konsultacja psychiatryczna.
Leczenie może przybierać różne formy np.: terapii behawioralna, poznawcza, leczenia przez zabawę, psychoterapii oraz farmakologii. Ta ostatnia forma może wydawać się kontrowersyjna, jednak stosowane leki psychotropowe mają obniżyć poziom lęku, a to pozwala rozpocząć pracę terapeutyczną. Rodzaj leczenia powinien zostać dobrany indywidualnie do dziecka.

Autor: Dominika
Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego na kierunku Pedagogika, ze specjalizacjami: Wczesnoszkolne Nauczanie Języka Angielskiego oraz Animacja Społeczno-Kulturalna.

poniedziałek, 13 listopada 2017

When your child speaks out loud

In our work as a teachers we often encounter situations when children are playing together or even simply talking very loudly, standing only a few centimeters away from each other. In this situations we always try to make them a little bit quite but very often this is related to the fact that the child wants to get through the crowd of other talking children, or by shouting put more expressions of his emotions about what he is saying or doing. In this case nobody will be surprised that children behave quite loudly . They are full of enthusiasm, they often speak louder than adults. Especially when they are involved in something, absorbed in it, taken over. Sure, however, you have encountered children who are louder than others, or who, irrespective of their state of agitation, say so loudly that it is a nuisance to others. Or maybe your child is communicating with the environment in that way?
Before you want to reproach and silence them, look, listen, observe and try to find out where the loud sound comes from.
Whenever we are dealing with a child who speaks louder than the others, we must check whether the problem is not due to hearing impairment. I know that now the newborns have a standard hearing test. And your child has certainly undergone such a test. But that is not enough. It may have occurred in the later period to develop a small hearing loss caused by, for example, frequent respiratory infections. Children have such an ear-built ear, and the trumpet is quite short, and even a banal infection like a runny nose can lead to an inflammatory ear. So careful observation and visit to the laryngologist should be the first step you take when you realize your baby is talking too loud.

If you have ruled out your hearing, take a look at your baby's emotions. Note that it is not always tense, overly stimulated, nervous, aggressive. When children are often accompanied by such emotions, it can be expressed in their tone. They can speak louder, make a voice stronger, in a "party" way, and this gives a more tonal sound, the impression that they are constantly shouting. Often also hoarseness occurs, the color of the voice changes, because the operation of the larynx is quickly tired. Try (perhaps with the help of specialists) to discover what causes so much tension in your baby. But try to calm them down a bit, even to stimulate excitement (even positive ones such as exciting trips, meetings, etc.), calm down, slow down your life, and see if you get a little quieter with this emotional silence. calmer sound.

It is also worth looking at whether there are no people in your family who speak this way. Children learn different behaviors (including communication) from adults. They unknowingly duplicate the patterns available to them. It does not have to be anyone particularly close. It may be you in kindergarten, and even a colleague who for your child is very important at the moment and has become a kind of authority.

It may of course happen (and I wish you) that your child speaks louder than the others, because it has
a temperament. People with higher temperament speak louder, more freely, faster. They do not control it. Such are just. This applies to both children and adults. And in that case you must not suppress this temper. You should support your child in being yourself, in free expression. Do not silence him or punish him. I work mainly with adults, and my patients are very often adults who have learned to artificially suppress the voice because they were silenced by their parents. Now they have to work to restore his freedom.

Autor: Aleksandra
Studentka Wyższej Szkoły im. Pawła Włodkowica w Płocku na kierunku: Edukacja Wczesnoszkolna i Wychowanie Przedszkolne. Absolwentka Oxford Cherwell College w Wielkiej Brytanii oraz policealnej szkoły medycznej na kierunku Ratownik Medyczny

środa, 18 października 2017

Parents and children. I want my child to be independent.

What can be better for a parent than an independent child? We can often hear: "I would like my children to be more independent: to dress, to eat etc. by themselves." But in practice, everything is not so simple. Moms and dads are faced with the fact that independence entails independence and freedom of decision-making, and not always the views of children and adults are the same.

The problem is that the traditional system of upbringing treats the child not as an independent member of the family or society, but on the contrary, as a dependent, unreasonable human being, from whom only in future an intelligent person will be. As the result, there is no question of giving him the right to decide, choose or express his desire to do anything. There is some controversy when parents want the child to grow up and be responsible for some things, but at the same time they are not ready to give their child the right to be independent.This contradiction does not lead to anything other than the development in the child insecurity in his abilities.

Parents have to prepare children to independent live, giving them an opportunity to get their personal experience and make their own mistakes. When a child is included in daily activities, he begins to realise his role in the family, feels that he is trusted. When a child is given a choice, he learns to think independently and make decisions.

Independence in putting on and choosing clothes:

organise a child-friendly place with low shelves or cabinets in order your child can get his clothes. As the result a child will be interested and will have a desire to dress by himself;

pick up clothes and shoes which are easy to put on and take off;

clothes in the child's wardrobe should match the season. So, if you give the kid the opportunity to choose clothes by himself, he will not choose a T-shirt in winter, and a warm sweater in summer;
organise in the bathroom a basket for dirty laundry, explain and show the baby where to throw things for washing;

hang a safe mirror to the child, large enough so that he can see himself in full growth. Near the mirror, it can be a shelf, where the comb will be, if you have a girl, then also various accessories.

Independence in hygiene:

in the bathroom you will need a small chair or stand so that the child can reach the tap. Next to the tap should be a baby soap, toothpaste and a brush in a separate cup;

A pot should also be comfortable and always accessible.

Independence in food:

organize in the kitchen a small shelf or a cabinet where the dishes for the child will be stored, also put a jug with water next to them, as well as napkins and bibs;

do not use plastic dishes, use glass and ceramics. So the child will quickly learn that plates and glsses are fragile and should be treated with caution;

prepare food for the child, which he can eat without any special difficulties — instead of spaghetti pasta, instead of mashed potatoes pieces of vegetables and potatoes;

children like to participate in cooking. Ask them to help you - peel bananas, cut bread or vegetables with a safe knife and so on.

Independence during sleep:

a low open bed will help your baby to form the right attitude to sleep - in fact a baby cot is not a cage where the parents put their child, deciding that it's time for him to sleep. An open bed can help your child to lay down when he wants;

think about a daily evening ritual that will tell the child that it's time for sleep - evening tea, reading books under lamp lights etc. In this case, you do not have to remind the child once again that it's time to go to bed.

Independence in games and classes:

organise for the child low shelves or boxes for storing toys. Try to work out a simple scheme for placing toys in the right place, put aside those items that the child has not played for a long time, so it will be easier for your kid to clean up;

choose proper furniture for children:low table, chair etc;

books and materials for creativity should be available without any difficulties, then the kid can do his favorite things at any time;

let them always have a brush and a scoop in the access so that the children can clean the garbage from the table or floor by themselves.

So, here are basic principles of organizing a home environment in order to help a child to become more independent. But the most important thing of course is to accept the fact that a child is a separate person who has the right to be respected and has the desire to be independent.

Autor: Ludmiła - Absolwentka Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego w Kijowie na kierunku: Anglistyka/ Lektor języka angielskiego. Od ponad 8 lat pracuje z dziećmi jako nauczyciel jęz. angielskiego.

czwartek, 5 października 2017


Niejednokrotnie zdarza się słyszeć słowa: 

„zostaw, ja to zrobię szybciej”, „zostaw, bo wylejesz/stłuczesz”. Takie komunikaty kierowane do dziecka sprawiają że, ich działania zostają blokowane, a wiara we własne możliwości zostaje zaniżona. Ciągłe poprawianie, wyręczanie zamiast pomagać hamuje rozwój umiejętności i uczy przyzwyczajenia, że i tak ktoś zawsze mi pomoże.  Dlaczego więc nie pozwalamy na samodzielność? Zabiegani i zapracowani rodzice zbyt często wyręczają dzieci tłumacząc to: „Nie mam czasu czekać aż się ubierze ...”, „Wszystko, co robi, trwa godzinami ...”, „Jak myje ręce, to zalewa całą łazienkę i mam jeszcze więcej pracy ...”. Powodem dla którego dzieci zostają wyręczane jest nie tylko zapracowanie rodziców ale również ich nadmierna troska. Nadmiernie troskliwi dorośli pragną uchronić dzieci przed wszelkimi trudnymi sytuacjami i negatywnymi emocjami. Stąd bierze się skłonność do wyręczania przedszkolaków. 

Uczenie samodzielności to nie zostawianie dziecka samemu sobie, lecz pokazywanie mu  możliwości
i wspieranie  w  jego  decyzjach przy jednoczesnym kontrolowaniu i zapewnieniu bezpieczeństwa. Bardzo ważne, by rodzice nie blokowali  zapału dziecka  i powoli wprowadzali go w świat samodzielności. Poprzez zachęcanie i zabawę uczmy dzieci samodzielnego mycia, ubierania, wiązania sznurówek, jedzenia sztućcami. Każdy trening jest dobry, dlatego choćby zapinanie guzików, pokonywanie schodów, pomoc w porządkach  i przygotowywaniu posiłków pomaga trenować samodzielność praktyczną. Dzieci uwielbiają być „małymi  pomocnikami”  w domu i w przedszkolu, chętnie wykonują takie czynności jak dorośli i starają się ich naśladować. Dlatego, jeśli dziecko chce pomóc w domu przy obiedzie nie odganiajmy go, ale pozwólmy na wykonanie czegoś prostego i bezpiecznego. 

Dobrą okazją do nauki samodzielności, odpowiedzialności i niezależności jest wyznaczenie dziecku pewnych czynności związanych z obowiązkami domowymi. Niektórym dzieciom pomoc w pracach domowych przychodzi jednak łatwiej niż innym. Wykonywanie obowiązków domowych traktujemy więc jako formę zabawy. 

Chwalmy za wysiłek, nie za idealny efekt!

Autor: Aleksandra - Absolwentka studiów magisterskich na Uniwersytecie Pedagogicznym im. Komisji Edukacji Narodowej na kierunku: Pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna. Ukończyła również Państwową Szkołę Techniczno-Ekonomiczną w Jarosławiu na kierunku: pedagogika; specjalność: edukacja wczesnoszkolna z wychowaniem przedszkolnym..