czwartek, 29 marca 2018

How to care our child's resistance??


I think we can say that the worst time of flu and diseases that our country has mastered is already behind us. Despite the fact that outside we felt the first breath of the warm wind with the hope that spring is already with us, there are still many viruses and bacteria in the air. Winter goes away and returns again, which is connected with the fact that the weather does not spoil us. What is related to? Unfortunately, our child is once again sick. How to deal with all these weather changes? What to do to make our child less ill and stop getting any viruses and bacteria from their kindergarten friends.

What is the main reason for the decline in immunity child life?

From birth, the child is not much ill. This is because it is protected by antibodies obtained during pregnancy, and later by those that have been sucked in with mother's milk. Unfortunately, with the child's age, the protection it has so far has been declining. This is because the immune system of the toddler is not yet fully formed. In the first years of going to a nursery or kindergarten, the child is very ill.

Vaccines

The first means are protective vaccinations. If a child is very ill, it is worth to go with him for additional vaccinations, especially against pneumococci and meningococci. Thanks to vaccination, we will protect the child against complications of various viral infections. Some doctors recommend that children should also be vaccinated against influenza.

Other means are preparations that strengthen immunity. These preparations are intended especially for those children who often get sick. They are in the form of a suspension with bacteria that cause disease. Thanks to them, the body practices the production of antibodies and becomes immune to them. It is important that these preparations are allowed for small children, even those immediately after birth. The only indication is that the child who starts therapy with this medication is healthy.

Do not overheat your child

Parents should also ensure that their children spend a lot of time outdoors. It is worth going for a walk every day, even in rain and bad weather. All you need to do is dress your child properly to protect them from the cold and wind. However, you should not overheat your toddler - too warm jacket will make your child sweat and catch a cold. In order not to give a chance to illness, the child's immunity can be strengthened with the use of vitamin supplements after consultation with a doctor.

To sum up

We must also remember to take care of the proper hygiene of our child. Remind you about frequent and thorough washing of hands (each time with warm water and soap for a minimum of 15-20 seconds). From the earliest age, he also teaches the child that he would cover his mouth with a hand, not with his forearm and use disposable handkerchiefs, and immediately blow them out after blowing the nose, and make sure that your toddler goes to sleep at the same time every day and sleep well. A child who is tired, much easier and more likely to get cold is also more likely to have other illnesses.


Autor: Aleksandra
Studentka Wyższej Szkoły im. Pawła Włodkowica w Płocku na kierunku: Edukacja Wczesnoszkolna i Wychowanie Przedszkolne. Absolwentka Oxford Cherwell College w Wielkiej Brytanii oraz policealnej szkoły medycznej na kierunku Ratownik Medyczny

piątek, 16 marca 2018

DYSLEKSJA – CICHE TRUDNOSCI W NAUCE


Czym jest dysleksja?

Dysleksję po raz pierwszy opisano na przełomie XIX i XX wieku. W 1968 roku na Światowej Konferencji Neurologów sformułowano jej definicję jako „zaburzenie, które przejawia się niemożnością opanowania umiejętności czytania i pisania mimo dobrej inteligencji i dobrych warunków środowiskowych”. Inaczej mówiąc są to specyficzne trudności w nauce pisania i czytania. U dzieci z dysleksją zazwyczaj stwierdza się zaburzenia percepcji na różnych poziomach. Profesor  Marta Bogdanowicz wyróżnia następujące typy dysleksji: dysleksja typu wzrokowego, dysleksja typu słuchowego, dysleksja integracyjna, dysleksja typu mieszanego, dysleksja wizualna.
Dzisiaj wiemy, że myślenie może odbywać się w sposób werbalny (za pomocą słów) oraz niewerbalny (za pomocą obrazów). Są również takie osoby, które przetwarzają informacje za pomocą obu tych sposobów. Myślenie obrazowe jest całościowe i bardziej wyraziste. Dyslektycy myślą zdecydowanie w sposób niewerbalny. To co można zobrazować nie stanowi dla nich problemu. Trudność stanowi natomiast świat symboli, do których należą litery oraz cyfry. Dochodzi do dezorientacji, ponieważ mózg ma problem w poradzeniu sobie z takimi bodźcami. Dla przykładu zamiast słowa „gdyby”, które nie reprezentuje żadnego przedmiotu, dziecko czyta „grzyby”, gdyż jest to najbliższy pasujący „obraz”. Czytanie tekstu oraz rozumienie jego treści staje się ogromnym wysiłkiem.
W dysleksji mogą wystąpić zaburzenia koncentracji, pamięci, uwagi i mowy, a jako jej przyczynę wielu badaczy upatruje zakłócenia centralnego układu nerwowego, nie wykluczając także zupełnie czynnika genetycznego. W Polsce ok. 10-15% uczniów ma dysleksję, co czyni jej występowanie 4 razy w obrębie jednej klasy. Ze statystyk wynika również, że dotyka ona 4-krotnie częściej chłopców niż dziewczynki. Może być to związane z problemami okołoporodowymi lub testosteronem, który modeluje rozwój mózgu. Część specjalistów uważa jednak, że nadpobudliwość psychoruchowa i trudności wychowawcze chłopców sprzyjają wcześniejszemu wykryciu dysleksji z powodu skupiania na nich większej uwagi nauczyciela oraz kierowaniu do psychologa.

Czy już teraz musimy o niej myśleć?

„Dysleksja jest problemem szkolnym. Dlaczego już teraz mamy się nią przejmować? Przecież moje dziecko pójdzie do szkoły za 2 lub 3 lata.”
Tak pewnie pomyśli większość rodziców przedszkolaków, kiedy zaczną się zastanawiać nad dysleksją. W zasadzie do ok. 9 roku życia nie jesteśmy w stanie zdiagnozować dysleksji. Diagnoza ta ma miejsce zazwyczaj między 2 a 3 klasą szkoły podstawowej. Jednak brak myślenia o dysleksji jest błędem, ponieważ część objawów tego zaburzenia jesteśmy w stanie zaobserwować na długo, zanim nasze dziecko pójdzie do szkoły. Istnieją objawy które wskazują, że nasze dziecko może być w grupie ryzyka dzieci zagrożonych dysleksją, a należą do nich:
  • problemy z orientacją kierunkową (mylenie prawo-lewo),
  • późna mowa, która jest niedbała i niewyraźna, towarzyszą jej wady wymowy, jest błędna pod względem gramatycznym i stylistycznym,
  • pominięcie okresu raczkowania (brak ćwiczenia ruchów naprzemiennych) przed nauką chodzenia,
  • nieustalona lateralizacja (dziecko jest oburęczne albo praworęczne, ale przez dziurkę patrzy lewym okiem, nastawia lewe ucho, przekłada kredki/pędzel/nożyczki z ręki do ręki),
  • zaburzenia uwagi, pamięci (nie może zapamiętać dni tygodnia, pór roku, nauczyć się wierszyka),
  • niesprawność ruchowa, w tym motoryki małej: kłopoty z zapinaniem guzików, sznurowaniem butów, myciem rąk, jedzeniem za pomocą sztućców; a także motoryki dużej: trudności z utrzymaniem równowagi, niezdarność ruchów, niechęć do zabaw ruchowych, kłopoty z łapaniem piłki, rzucaniem do celu, utrzymaniem równowagi, nauką jazdy na rowerze,
  • „małpi chwyt” oraz za mocne lub za słabe przyciskanie ołówka/kredki,
  • nadruchliwość, impulsywność, niezrównoważenie emocjonalne,
  • trudności w budowaniu z klocków, układaniu puzzli, nie możność układania wg wzoru, tworzenie jedynie własnych kompozycji i niechęć do rysowania szlaczków, odtwarzania figur geometrycznych,
  • w szkole (lub jeszcze w późniejszej edukacji przedszkolnej) zapisywanie liter od prawej do lewej lub w odbiciu lustrzanym, zmienianie przedrostków i przyimków, przestawianie głosek, przekręcanie słów,
  • trudności w różnicowaniu głosek podobnych dźwiękowo,
  • zaburzenia analizy i syntezy wyrazów,
  • przy czytaniu przekręcanie wyrazów, wolne tempo czytania, długo obecna technika literowania
  • słabe rozumienie tekstu,
  • niestaranne, brzydkie pismo, popełnianie błędów przy przepisywaniu, mylenie liter, opuszczanie liter, dodawanie, przestawianie, podwajanie liter.

Czym w późniejszym czasie „grozi” dysleksja?

Dysleksja nie musi objawiać się wszystkimi wymienionymi przeze mnie objawami. Jednak z pewnością nie ogranicza się ona jedynie do problemów w nauce. Może prowadzić również do zaburzeń osobowościowych. Dzieci dotknięte dysleksją są narażone na wiele niepowodzeń szkolnych. Niepowodzenia te wywołują frustrację, co może tylko pogłębić to zaburzenie powodując kolejne porażki. Wysiłek włożony w naukę nie jest współmierny do jej rezultatów. Niskie oceny nie wzmacniają poczucia własnej wartości ani wiary we własne możliwości. Może dochodzić do pewnego rodzaju wykluczenia na poziomie rówieśniczym. Dlatego dysleksja powinna być również rozpatrywana jako zaburzenie psychiczne a nie jedynie zaburzenie poznawcze czy intelektualne.

Jakie są jeszcze rodzaje dysleksji?

Do odmian dysleksji należą:
  • dysleksja – terminem stosowanym także w węższym znaczeniu, do specyficznych trudności w czytaniu;
  • dysortografia – specyficzne trudności w pisaniu, przejawiające się popełnianiem różnego typu błędów, w tym ortograficznych, mimo znajomości zasad poprawnej pisowni;
  • dysgrafia – zniekształcenia strony graficznej pisma – brzydkie, niekaligraficzne pismo;
  • dyskalkulia – specyficzne trudności w rozwiązywaniu najprostszych nawet zadań matematycznych, np. trudności w dodawaniu czy mnożeniu;
  • dysfonia – niewyraźne i ciche mówienie.

Niezwykłe zalety dysleksji

Dysleksja może przysporzyć dużo problemów, jednak Ronald Davies, autor Daru dysleksji, który również jest dyslektykiem, podaje pozytywne aspekty tego zaburzenia:
  • większa wrażliwość na otoczenie
  • myślenie obrazami, nie słowami (w czasie 1 sekundy osoba myśląca werbalnie może mieć od dwóch do pięciu myśli w postaci pojedynczych słów, natomiast osoba myśląca niewerbalnie 32 obrazy myślowe)
  • świetna intuicja i przenikliwość
  • myślenie i spostrzeganie ma charakter polisensoryczny i polimodalny (wykorzystywanie wszystkich zmysłów)
  • praktyczne uczenie się
  • wielowymiarowe rozwiązywanie problemów i kreatywność
  • realistycznie przeżywanie swoich myśli
  • żywa wyobraźnia
  • wrodzona umiejętność rozumienia mechanizmów, elektroniki, instalacji, sztuk wizualnych
  • silne pragnienie tworzenia
  • ciekawość świata

Autor: Dominika
Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego na kierunku Pedagogika, ze specjalizacjami: Wczesnoszkolne Nauczanie Języka Angielskiego oraz Animacja Społeczno-Kulturalna.

poniedziałek, 5 marca 2018

Wspieranie aktywności twórczej dziecka w wieku przedszkolnym

W rozwoju małego dziecka ważne jest doświadczenie świata wszystkimi zmysłami. Zarówno dotyk, słuch, zapach, wzrok jak i czucie ruchu oraz świadomość własnego ciała są niezwykle ważne w procesie rozwoju zarówno emocjonalnego, społecznego, poznawczego jak i fizycznego. Poprzez wykorzystanie ruchu, muzyki oraz twórczej aktywności wspieramy rozwój psychoruchowy dzieci. Zajęcia powinny łączyć w sobie elementy ruchu rozwijającego, integracji sensorycznej, muzykoterapii, zabaw fundamentalnych.

Aktywność twórcza.

Aktywność twórcza pozwala dziecku lepiej poznać otaczający świat, jego właściwości, elementy, relacje między nimi. Dzięki niej dziecko buduje swoje miejsce 
w świecie. Aktywność twórcza jest przejawem poziomu jego rozwoju, jak i czynnikiem stymulującym dalszy rozwój. Twórczość jest cechą silnie związaną z ciekawością świata. Zadaniem przedszkola i rodziców jest przygotowanie dziecka do aktywnego twórczego życia. Każde dziecko posiada pewien potencjał twórczy, to od poziomu naszego zaangażowania zależy poziom rozwoju twórczego dziecka. Najlepszym momentem na kształtowanie twórczości dziecka jest wiek przedszkolny. Dzieci w tym wieku mają ogromną wyobraźnię 
i potencjał, wykazują się pomysłowością plastyczną, muzyczną, ruchową. Zdolności te należy w dziecku rozwijać i rozbudzać. Zdolności, które nie są stymulowane ulegają zahamowaniu.


Jak rozwijać aktywność twórczą?

Rozwój i kształtowanie twórczego myślenia jest jednym z zadań edukacji. Aby kształtować umiejętności twórcze należy stawiać dziecku pewne zadania, stwarzać odpowiednie sytuacje, oraz zapewnić warunki emocjonalne i ekonomiczne. Trzeba szanować spontaniczność dziecka, pozwolić mu działać, unikać zachowań, które mogłyby hamować dziecięcą ekspresję. Dziecko powinno pracować samodzielnie, rodzice nie mogą mu nadmiernie pomagać, wyręczać, czy narzucać swoich pomysłów i rozwiązań. Trzeba pozwolić dziecku na wyrażanie własnych sądów, a także pokazać mu, że każdy ma do tego prawo. Dziecko powinno współuczestniczyć w życiu rodzinnym, podejmowaniu decyzji, być szanowane, akceptowane, swobodne w rozwijaniu wyobraźni i tworzeniu.


Jak rozwijać dyspozycje twórcze w wieku przedszkolnym?

- tworząc warunki do rozwoju zabawy – trzeba podtrzymywać naturalne zabawy dzieci, dostarczać mu okazji do działania w sytuacjach fikcyjnych, pozorowanych, działaniach na zastępnikach

- tworząc warunki do rozwoju wyobraźni – czyli zdolność umysłu do tworzenia wyobrażeń opartych na aktualnych lub wcześniejszych doświadczeniach zmysłowych, wykraczania poza dostarczane informacje, dostrzegania nowych jakości w rzeczach znanych

- tworząc warunki do rozwoju spontaniczności dziecka (cechy niezbędne dla powstawania autonomii psychicznej), to czy ta cecha się rozwinie i przetrwa, zależy od czynników wewnętrznych (układu nerwowego) i zewnętrznych ( oddziaływań środowiska - rodziców i nauczycieli).


Jak dorosły powinien pomóc dziecku w wspieraniu aktywności twórczej?

Rola dorosłego (rodzica, nauczyciela) w procesie rozwijania aktywności twórczej dziecka sprowadza się do roli animatora sytuacji, w których dziecko będzie mogło i chciało przejąć inicjatywę działania. Do twórczego myślenia trzeba dzieci zachęcić i przygotować. Służą temu specjalne ćwiczenia, które mają na celu zaktywizowanie dzieci i pobudzenie ich do specyficznego sposobu myślenia. Ćwiczenia te można stosować w każdej zabawie i w każdym czasie – zarówno w przedszkolu, jak i w domu.


Przykładowe zabawy.

1. Kreatywne zdania, wyrazy (WMS – SP)

Dzieci mają wymyślić, jak największą ilość zdań, w których wyrazy zaczynają się na litery według podanego wzoru, np. MDWKW – mama Darka wesoło kroi warzywa. Podane zdania nie muszą być logiczne i zgodne z rzeczywistością. Lepiej nawet, gdyby takie nie były.


2. Niezwykłe zastosowania

Dziecko próbuje sobie wyobrazić, że jest rozbitkiem na bezludnej wyspie i ma przeżyć tam dwa tygodnie, mając do dyspozycji tylko skrzynię z piłkami gumowymi. Nauczyciel/rodzic pyta: „Co będzie nam potrzebne, aby móc przebywać na wyspie i nie umrzeć z głodu?” „Co można zrobić z piłki gumowej?”, „W co można ją zamienić?”. Zadaniem dzieci jest wymyślenie różnorodnych sposobów zastosowania piłek, tak aby umożliwić sobie przeżycie okresu, który muszą spędzić na wyspie, zanim zabierze je stamtąd kolejny przepływający statek.


Autor: Aleksandra - Absolwentka studiów magisterskich na Uniwersytecie Pedagogicznym im. Komisji Edukacji Narodowej na kierunku: Pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna. Ukończyła również Państwową Szkołę Techniczno-Ekonomiczną w Jarosławiu na kierunku: pedagogika; specjalność: edukacja wczesnoszkolna z wychowaniem przedszkolnym.

piątek, 16 lutego 2018

Children’s Etiquette. Proper Etiquette to Teach our Children

All parents want to give the best to their children and raise a decent little man. Children’s etiquette plays an important role in the upbringing of the child. Knowing the basic rules of etiquette would be very helpful wherever you are: visiting, walking, at the table, communicating with adults and peers.

But how to teach your child the rules of etiquette?

First of all, by own example, communicating with the child. We all know that the kid absorbs everything like a sponge. And if he will hear from day to day that the parents say “please”, “thank you”, “bless you” this is a good sign for kid. After all, he has a living example before his eyes.



At what age should a child be taught etiquette?

You can explain typical rules of etiquette to the child above year and a half. It is age that the child begins to actively communicate on the playground with peers, eats on his own and understands everything.
At this age, you can make a note to the kid, if he starts to throw food during dinner, smear it on the table, eat porridge by hands instead of using a spoon. After the remark, tell the child how to properly behave at the table.
If on a walk with a baby you meet someone from friends or come to visit you, remind the child that you need to say “hello” and say “bye”. On the playground also explain to the child the rules of communication with other children, that you can not fight, take away other people’s toys, throw sand.


The rules of etiquette for children at the table:
The rules of etiquette during meals are reduced to the general behavior of the baby at the table:
Wash hands thoroughly with soap and water before eating;
• During meals you must eat carefully, so as not to stain yourself and a person sitting next to you;
• You can not talk with full mouth;
• It is forbidden to play with food, smear it on furniture, indulge in a table;
• You can not use other people
's cutlery during dinner or eat from someone else’s dish;
• You can not put your elbows on a table or swing on a chair;
• If the child gets dirty during meals, explain that you do not need to wipe your hands on a tablecloth or your clothes, explain that he\she need to use a napkin;
• cake and cakes are eaten with a spoon, not with hands.
• After eating you need to wipe your lips with a napkin or go to wash;
• after eating it is necessary to thank the one who cooked for you.


Rules of etiquette for children at a party
The child needs to explain that there is a guest etiquette, which, like the others, should be observed:
• Before you go on a visit, you need to warn the person about your visit (preferably in advance);
• Do not go on a visit empty-handed, so it’s advisable to go to the nearest store along the way and buy something delicious for tea, or grab a sweet or small gift from home;
• when the owner of the apartment opens the door, you need to greet him. When you’re ready to go home, you need to thank for hospitality and say goodbye;
On a visit you should behave calmly, you can not run, scream and climb on cabinets and boxes that belong to the owners of the house.
Etiquette for communication
A child from an early age must be taught to culturally communicate with the people around him. It is necessary to instill respect for the elders, to train them to say hello, to say goodbye and not to get into conversation when adults communicate with each other.
• The younger should be the first to greet the elders at the meeting, and when the time has come to leave, it is necessary to say goodbye, saying “goodbye”,”bye”;
• In transport, it is necessary to give way to older, elderly and pregnant women;
• use words such as: “sorry”, “thank you” and “please”.
• waking up in the morning, it is customary to greet everyone with the words “good morning”, and before going to bed, wish everyone a “good night”;
• If someone sneezes, you should wish “bless you”;
• To be uncultured, complain, offend and call to other children;
• on the playground, it is common to share your toys with friends;
• if you liked a toy that belongs to another child, you should politely ask her to play for a while.

If you teach your child the rules of etiquette from a young age, he will grow up to be a polite person, who will understand how to behave in different situations. Do not forget to praise the baby when he follows the rules of etiquette, this will encourage him to continue to act in the same direction.

 

 

Autor: TatianaJestem absolwentką Poltava National V.G. Korolenko Pedagogical University in Poltava ze stopniem magistra filologii angielskiej i literatury światowej. Ukończyłam również licencjat na Uniwersytecie Marii Skłodowskiej Curie w Lublinie na kierunku: Stosunki międzynarodowe ; specjalizacja- stosunki międzynarodowe  we wschodnio-centralnej Europie.

 


poniedziałek, 29 stycznia 2018

Let’s have a fun:)

Winter is the time, when we can’t spend a lot of time outside, moreover sometimes children can catch a cold and have to stay at home. But sitting at home all the time can be boring... So, I want to offer you 3 easy and the most interesting experiments which you can do at home with your children.
To tell you the truth science for kids doesn’t need special equipment. Easy, at-home science experiments can be done right in your own kitchen and usually with ingredients you already have at home or can easily get.

1. Volcano

What you'll need:
  • Baking Soda (make sure it's not baking powder)
  • Vinegar
  • A container to hold everything and avoid a big mess!
  • Paper towels or a cloth (just in case)

Instructions:
  • Place some of the baking soda into your container.
  • Pour in some of the vinegar
  • Watch as the reaction takes place!

What's happening?

The baking soda (sodium bicarbonate) is a base while the vinegar (acetic acid) is an acid. When they react together they form carbonic acid which is very unstable, it instantly breaks apart into water and carbon dioxide, which creates all the fizzing as it escapes the solution. For extra effect you can make a realistic looking volcano. It takes some craft skills but it will make your vinegar and baking soda eruptions will look even more impressive!





 
 
 
 
 
 
2.Tangerines:)

What you’ll need:
  •     two tangerines (you can also use oranges or clementines)
  •     a see-through container or a deep bowl water.

Instructions:
  • Fill the container with water.
  • Place a tangerine in the water and watch what happens.
  • Peel the other tangerine and place it in the water as well.

What happens this time?


Even if you push an unpeeled tangerine down, it will keep popping up to the surface. However, if you remove the skin, the tangerine will sink right now.

Science mystery revealed: the skin of the tangerine is full of tiny air pockets which help give it a lower density than water, making it float to the surface (just like a floaty is holding a child in the pool). So when you peel a tangerine, even though you remove mass/the skin and all the air pockets, thus making it lighter, the inside of the tangerine is denser, so the tangerine increases its density higher than that of water, making it sink.


3. How Clouds Hold Water

Practice fine motor skills, focus and coordination, all while learning the very basic concept of how clouds hold water and when they become too heavy it starts to rain.

You'll Need:
  • Colored water
  • A clear jar/glass/vase with water in it
  • Shaving foam
  • An eyedropper/pipette

How to:
  • Squirt shaving cream on top of the water. Talk about how the shaving cream is a "cloud" and that they are going to be filling it with water to see what happens.
  • Using fine motor skills, focus and coordination to transfer the colored water from one vessel to the other.
  • See how it begins "raining!" as the "cloud" gets too heavy and can't hold the water any more.




Autor: Ludmiła - Absolwentka Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego w Kijowie na kierunku: Anglistyka/ Lektor języka angielskiego. Od ponad 8 lat pracuje z dziećmi jako nauczyciel jęz. angielskiego.

piątek, 29 grudnia 2017

Bo czytanie, to kochanie, czyli dlaczego powinniśmy czytać dziecku?

Co roku na terenie naszego kraju organizowane są liczne akcje związane z czytaniem. „Cała Polska czyta dzieciom”; „Przerwa na wspólne czytanie”; „Ogólnopolski dzień głośnego czytania” to tylko niektóre z akcji promujących i propagujących czytanie dzieciom. Dlaczego? Po co? Czy to czytanie jest aż tak ważne?
Ostatnio jadąc metrem usłyszałam rozmowę dwóch młodych mam. Jedna z nich rozentuzjazmowanym głosem mówiła: „…ja to mojej puszczam audiobooka, albo bajkę na tablecie i mam z głowy”. „Mam z głowy co?” pomyślałam i spróbowałam sobie wyobrazić siebie, jak włączam mojemu małemu synkowi audiobooka, wychodzę z pokoju, zamykając za sobą drzwi i… pozbawiam go tych wszystkich chwil mo

jej obecności, przytulania, wspólnego czytania i rozmawiania… Przypomniałam też sobie swoje własne dzieciństwo, kiedy przed snem mama siadała na łóżku i czytała… Jej głos, zapach, ciepło… Uwielbiałam te wieczory… A później, gdy już podrosłam i sama czytałam - nigdy nie zasnęłam bez przeczytania kilku stron książki…
Teraz sama, jako mama, co wieczór czytam synkowi - siadam na jego łóżku, otwieram książkę, a on kładzie głowę na moich kolanach i słucha. Ja czytam, a on słucha, ogląda obrazki i zadaje pytania. Ja odpowiadam, dalej czytam, a on znowu zadaje pytania… ja czytam, a on spokojnie zasypia…

Dlaczego nie wystarczy, żeby rodzice włączali dzieciom bajki, filmy czy audiobooki? Dlaczego należy dzieciom czytać? Dlaczego Fundacja „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom” już od 15 lat podkreśla potrzebę codziennego wspólnego czytania?

Uwaga i czas poświęcony dziecku jest bardzo ważny dla jego rozwoju emocjonalnego i intelektualnego. Dbałość o codzienne rzeczy np. smaczne śniadanie, ciepły obiad, czyste ubranie to podstawa, ale nie możemy zapomnieć o innych ważnych czynnościach, takich jak rozmowa, opowiadanie bajek przed snem, czy też czytanie książek.
Czytając dziecku zaspokajamy jego potrzeby emocjonalne, czego nie zrobi za nas ani komputer, ani telewizja. Podczas czytania jesteśmy blisko, przytulamy dziecko, poświęcamy mu czas i jesteśmy w stu procentach na nim skoncentrowani. W zrozumiały dla niego sposób swoim zachowaniem przekazujemy mu informację: „Kocham Cię i jesteś dla mnie bardzo ważny”. A ono ma wtedy szansę zadawać pytania, wtulić się w ciepłe ramiona rodzica i pobyć z nim sam na sam.
To właśnie dzięki poczuciu, że jest ważne, rozumiane i kochane, dziecko zaczyna budować wiarę w siebie, życzliwość, empatię oraz umiejętności społeczne. Zdobywa też istotne kompetencje intelektualne – uczy się języka oraz myślenia.
Współczesny człowiek musi umieć samodzielnie myśleć i podejmować decyzje. Powinien też swobodnie i poprawnie posługiwać się językiem, który dla każdego z nas jest prawdziwą wizytówką w szkole, w pracy i w życiu. Język to przecież podstawowe narzędzie myślenia, zdobywania wiedzy, komunikacji z ludźmi i udziału w kulturze. Dobrze dobrane książki pomagają w rozwijaniu słownictwa, wiedzy i nauczaniu wartości. A zatem – czytając dziecku – poszerzamy tematykę jego zainteresowań, używamy języka literackiego – bogatego i poprawnego, oraz dajemy dziecku dostęp do treści, których nie dostarczy mu własne doświadczenie. Ponadto rozwijamy jego wyobraźnię, wiedzę i wrażliwość moralną.
Już od najmłodszych lat powinniśmy zaprzyjaźnić dziecko z książką. Najlepszym sposobem na to jest dawanie przykładu. Jeśli w najbliższym otoczeniu dziecka znajdują się książki, jeśli stanowią coś ważnego i intymnego dla jego rodziców, to dziecko wprowadzi w swoje życie podobne nastawienie do książek. Dzięki temu czytanie stanie się dla dziecka naturalną formą spędzania czasu oraz pewnego rodzaju „zabawą”, którą dziecko z czasem będzie wybierało z własnej woli.
Poznawanie przygód książkowych bohaterów jest formą, która z jednej strony pozwala na wspólne spędzanie czasu, a z drugiej – stwarza przestrzeń na wzajemne zgłębianie swoich myśli, przeżyć, uczuć, czyli na wspólne poznawanie siebie. Ponadto książka jest „narzędziem”, które nie tylko wprowadza dziecko w świat wartości, ale też umożliwia nam - rodzicom w zrozumiały dla dziecka sposób opowiedzieć mu o istotnych społecznie rzeczach, jakimi są miłość, przyjaźń, troska, przemijanie, śmierć, czy też niebezpieczeństwo. Poza tym wspólne czytanie pozwala dziecku lepiej zrozumieć świat oraz pokazuje różnego rodzaju postawy i konsekwencje ich przyjmowania lub odrzucania, co z kolei ma wpływ na kształtowanie się światopoglądu dziecka.
Liczne badania naukowe potwierdzają, że głośne, codzienne czytanie dziecku po 20 minut dziennie:
  1. Buduje więź pomiędzy rodzicem i dzieckiem.
  2. Zaspokaja potrzeby emocjonalne dziecka.
  3. Wspiera rozwój psychiczny dziecka i wzmacnia jego poczucie własnej wartości.
  4. Uczy języka, rozwija słownictwo, daje swobodę w mówieniu.
  5. Przygotowuje i motywuje do samodzielnego czytania.
  6. Uczy myślenia
  7. Rozwija wyobraźnię.
  8. Poprawia koncentrację.
  9. Ćwiczy pamięć.
  10. Przynosi wiedzę ogólną.
  11. Ułatwia naukę.
  12. Uczy odróżniania dobra od zła, rozwija wrażliwość moralną.
  13. Rozwija poczucie humoru.
  14. Jest znakomitą rozrywką.
  15. Zapobiega uzależnieniu od mediów.
  16. Chroni przed wpływami ze strony otoczenia i kultury masowej.
  17. Pomaga w rozwiązywaniu problemów.
  18. Stanowi ucieczkę od nudy.
  19. Zapobiega działaniom i zachowaniom aspołecznym.
  20. Kształtuje nawyk czytania i zdobywania wiedzy.

Czytanie dziecku i ograniczenie korzystania z mediów elektronicznych, to najlepsza i bez kosztowna inwestycja w jego przyszłość oraz jeden z największych prezentów, jakie możemy ofiarować naszemu dziecku.


Dziecko, które czyta stanie się dorosłym, które myśli. A zatem czytajmy głośno swoim pociechom – 20 minut dziennie! Codziennie!


P.s. Książki, które warto przeczytać dziecku:

Źródło: Internet.


Autor: Mariola

Absolwentka studiów magisterskich na Uniwersytecie Gdańskim (Wydział Biologii, Geografii i Oceanologii) oraz studiów podyplomowych z zakresu Edukacji Przedszkolnej w Wyższej Szkole Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie (Wydział Nauk Społecznych i Filologii)

poniedziałek, 4 grudnia 2017

Dlaczego moje dziecko wybiera ciszę? Czy to nieśmiałość?



Moje dziecko wstydzi się mówić w szkole/przedszkolu. Jest takie wstydliwe. Czy z tego wyrośnie?” Takie pytanie niepokoi rodziców przedszkolaków oraz uczniów wczesnoszkolnych. Nie jest to jednak pytanie właściwe. W takiej sytuacji należałoby spytać „Dlaczego?”
Już w 1877 roku niemiecki lekarz Kussamaul próbował opisać wyżej wymienioną przypadłość nazywając ją „afazją dobrowolną”. Nazwa ta nasuwała jednak błędne wnioski. Dopiero, po latach kilku kolejnych prób, w 1994 roku dzięki amerykańskiej klasyfikacji zaburzeń, wystosowano termin: mutyzmu wybiórczego (od łacińskiego „mutum” – niemy), zwanego inaczej selektywnym.

Objawy mutyzmu selektywnego

Według różnych kryteriów i źródeł diagnostyka mutyzmu przedstawia się następująco:
- niemówienie w określonych sytuacjach, w których mówienie jest oczekiwane, mimo mówienia w innych (dziecko samo dobiera grono osób, w otoczeniu których mówi)
- czas trwania powyżej 4 tygodni
- brak mówienia nie wynika z braku znajomości języka lub dyskomfortu posługiwania się tym językiem czy trudnościami w wymowie
- wykluczone zostają całościowe zaburzenia rozwoju (autyzm), zaburzenia komunikacji (jąkanie) lub zaburzenia psychotyczne (schizofrenia)
- sytuacje w których dziecko mówi i milknie występują w sposób przewidywalny i konsekwentny (nie są zależne od nastroju)

Mutyzm wybiórczy sprawia, że dziecko staje się nieme. Zdarza się tak w sytuacjach, gdzie ktoś oczekuje od niego komunikowania się i np. występowania na forum grupy. W domu (lub innym wybranym przez siebie miejscu, gdzie czuje się najbardziej komfortowo i bezpiecznie) dziecko jest spontaniczne, hałaśliwe i gadatliwe, towarzyskie, uparte, niesforne a nawet buntujące się. Mówi, gdy otoczenie jest bezpieczne i sprzyjające. Mutyzm nie jest tym samym co nieśmiałość, dlatego dzieci z mutyzmem nie muszą być nieśmiałe. Roześmiane i radosne, chętnie angażują się w zabawy, a nawet je inicjują. Mimo to nie mogą wydobyć z siebie głosu lub jedynie szepczą. Dzieci z mniej nasilonymi objawami mogą wydawać się beztroskie i zrelaksowane ale będą rozmawiać jedynie z wybranymi osobami. Wszystkie mają jednak potrzeby społeczne jak każde inne dzieci, chcą być lubiane przez rówieśników i akceptowane przez nich.
Dzieci z mutyzmem zazwyczaj funkcjonują w normach rozwojowych i intelektualnych, nie mają trudności dydaktycznych, a w sytuacjach gdy nie oczekuje się mówienia (pisanie, liczenie, czytanie) mogą odnosić sukcesy. Jedynie 20-30% dzieci z mutyzmem wybiórczym ma zaburzenia mowy i jest to jedynie cecha towarzysząca.

Przyczyny

Przyczyny braku mówienia są natury psychologicznej i należą do zaburzeń lękowych. Krótko mówiąc, wynikają z silnego lęku. U większości dzieci z mutyzmem wybiórczym występują genetyczne predyspozycje do reagowania niepokojem. Dziedziczą one tendencję po krewnym mimo, że u żadnego z członków rodziny lęk nie przybiera tak silnej, ekstremalnej wręcz formy. U dzieci z mutyzmem widoczny jest lęk separacyjny (może być to również związane z wcześniejszymi traumatycznymi zdarzeniami), częsty płacz, wpadanie w złość, kłopoty ze spaniem. Częściej przeżywają niepokój niż osoby nieśmiałe. Występuje u nich również zahamowany temperament (niezahamowany temperament = towarzyskość, wg. J.Kagan), a co za tym idzie obniżony próg reagowania w obszarze ciała migdałowatego. Ciało migdałowate odpowiada za pojawienie się reakcji lękowej. Gdy do tego ośrodka dotrze sygnał o niebezpieczeństwie, wyzwala ono serię reakcji mających na celu ochronę przed zagrożeniem. W przypadku dzieci z mutyzmem taki sygnał pojawia się w sytuacjach towarzyskich, gdzie pojawiają się inni ludzie.
Do innych przyczyn pojawienia się mutyzmu zalicza się: częste przeprowadzki i migracje, świadomość niedoskonałości mowy oraz prześladowania i inne negatywne reakcje ze strony otoczenia. Natomiast do czynników podtrzymujących występowanie mutyzmu: negatywne wzmacnianie przez zwiększoną uwagę, brak interwencji, zdolności do doskonałego komunikowania się niewerbalnie, izolacja geograficzna lub społeczna (mniejszość etniczna lub językowa), negatywny model komunikowania się w rodzinie.
Mówienie, również to na forum, wiąże się z ogromnym stresem, dlatego dziecko komunikuje się wtedy za pomocą mimiki oraz gestów. Mimo świadomości, że mowa umożliwia nawiązanie bliskich relacji to mówienie czy rozpoczynanie rozmowy jest bardzo trudne. Uczucie ściśniętego gardła i bycie w „świetle reflektorów” uniemożliwia zabranie głosu. Dlatego dziecko z mutyzmem wybiórczym może być niechętne do udziału w zajęciach grupowych, szczególnie gdy związane jest to ze spotkaniem nowych osób. Kontakty społeczne są dla niego męczące.
Dzieci takie mogą wydawać się pozbawione emocji, unikać kontaktu wzrokowego, stać nieruchomo, ssać palce, obgryzać paznokcie, gryźć ubranie, być perfekcjonistami, być nadwrażliwe (na dotyk, zapach, dźwięki), mają niskie poczucie własnej wartości, nie lubią zmian. Najłatwiej rozmawiać im w kameralnej atmosferze z rówieśnikami lub osobami dobrze sobie znanymi i bliskimi



Postępowanie

W wieku przedszkolnym często nauczyciele dowiadują się od rodzica o skrajnej nieśmiałości. Natomiast w wieku szkolnym mamy sytuację odwrotną – to rodzic dowiaduje się od nauczyciela o problemie występowania na forum. Jedni i drudzy powinni się uważnie przyglądać dzieciom małomównym i nieśmiałym.
Większość mutyzmu diagnozowana jest między 3 a 7 rokiem życia, czyli z momentem pójścia do przedszkola lub szkoły. Często sprawiając wrażenie nieśmiałości, to dopiero szkoła uwypukla ten problem, gdyż pojawiają się w niej wysokie oczekiwania dotyczące interakcji społecznych. Czasami dzieci z mutyzmem wybiórczym mają problem z jedzeniem na terenie przedszkola czy szkoły oraz załatwianiem potrzeb fizjologicznych.

Rozpoznanie mutyzmu musi być poprzedzone dokładną diagnozą stanu psychicznego oraz somatycznego dziecka. Konieczne jest również wykluczenie zaburzeń neurologicznych mowy (uszkodzenie ośrodków mowy) i słuchu. Wczesna diagnoza jest niezwykle ważna, ponieważ mutyzm jest najbardziej podatny na terapię w początkowym stadium. Im wcześniej rozpoznany, tym lepsze prognozy na przyszłość.
Brak mówienia nie wynika z zuchwalstwa, buntu, krnąbrności czy chęci manipulacji. Takie podejście może bardzo zaszkodzić. Dziecko, u którego podejrzewamy mutyzm wybiórczy należy chwalić, ale nie ponad miarę, za każdą próbę słownego komunikowania się (za wysiłki i osiągnięcia), oraz zrezygnować z nacisków i oczekiwań dotyczących mówienia. Należy traktować je tak samo jak inne dzieci. Dziecko powinno czuć nasze wsparcie, zrozumienie dla jego problemu i lęku. W kontaktach nim powinny być zadawane pytania zamknięte typu „tak – nie”, gdzie można kiwnąć lub zaprzeczyć głową. Bardzo pomocne będzie również pogłębienie swojej wiedzy na temat mutyzmu.
Z mutyzmu się nie „wyrasta” a źle zdiagnozowany utrwala się. Starsze dzieci mogą nadal mieć blokadę prze występami publicznymi takimi jak czytanie na głos, śpiewanie, recytowanie. Jeżeli dziecko lub nastolatek w porę nie otrzyma pomocy ze strony terapeuty mutyzm zakorzeni się a „chory” dojdzie do wniosku, że nie warto szukać pomocy. Przez brak zrozumienia zacznie się izolować. Doprowadzi to do depresji i fobii społecznych. Przez lata pozbawione rozmowy, normalnych kontaktów z innymi, utratę okazji do rozwoju kompetencji społecznych mutyzm stanie się nawykiem, który bardzo trudno zwalczyć.
Aby rozpocząć terapię w pierwszej kolejności rodzice wraz z dzieckiem powinni udać się do pediatry, który po stwierdzeniu braku zaburzeń narządów mowy i słuchu skieruje nas do poradni pedagogiczno-psychologicznej (PPP), a tam rozpocznie się konsultacja psychiatryczna.
Leczenie może przybierać różne formy np.: terapii behawioralna, poznawcza, leczenia przez zabawę, psychoterapii oraz farmakologii. Ta ostatnia forma może wydawać się kontrowersyjna, jednak stosowane leki psychotropowe mają obniżyć poziom lęku, a to pozwala rozpocząć pracę terapeutyczną. Rodzaj leczenia powinien zostać dobrany indywidualnie do dziecka.


 
Autor: Dominika
Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego na kierunku Pedagogika, ze specjalizacjami: Wczesnoszkolne Nauczanie Języka Angielskiego oraz Animacja Społeczno-Kulturalna.